نقطه ی توخالی

و عشق را نه از

سه حرف 

عشق را از تو

از خاک ِ تو 

از دو حرف  

هزاران اشک

تپش ها و ریختن ها   

از شکستن و شکاندن

و عشق را حتما 

در شب آفریده اند

و شاید عشق را 

خدا در پاییز آفرید

لا به لای برگ های

خشک و خرد شده

میانِ نیسمِ نوازش دهنده

و بادهای سیلی زن

و شاید پاییز را

به بهانه ی عشق آفریده اند